امام صادق(ع) در روايتي، زيبايي، پاكيزگي و آراستگي را از ويژگي هاي محبوب نزد خداوند برشمرده و تأكيد مي كنند كه مؤمن نبايد با وجود برخورداري از نعمت هاي الهي، خود را فقير و ژنده پوش نشان دهد؛ بلكه آثار نعمت الهي بايد در زندگي او آشكار باشد.
به گزارش پايگاه فكر و فرهنگ مبلغ، حديثي از امام صادق (ع) درباره تظاهر به فقر در كتاب وسايل الشيعه آمده كه بشرح زير است:
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْجَمَالَ وَ التَّجَمُّلَ وَ يَكْرَهُ الْبُؤْسَ وَ التَّبَاؤُسَ فَإِنَّ اللَّهَ إِذَا أَنْعَمَ عَلَي عَبْدٍ نِعْمَهً أَحَبَّ أَنْ يَرَي عَلَيْهِ أَثَرَهَا قِيلَ كَيْفَ ذَلِكَ قَالَ يُنَظِّفُ ثَوْبَهُ وَ يُطَيِّبُ رِيحَهُ وَ يُجَصِّصُ دَارَهُ وَ يَكْنُسُ أَفْنِيَتَهُ حَتَّي إِنَّ السِّرَاجَ قَبْلَ مَغِيبِ الشَّمْسِ يَنْفِي الْفَقْرَ وَ يَزِيدُ فِي الرِّزْقِ.
امام صادق عليه السلام : خداوند زيبايي و خودآرايي را دوست دارد و از فقر و تظاهر به فقر بيزار است. هرگاه خداوند به بنده اي نعمتي بدهد، دوست دارد اثر آن را در او ببيند. عرض شد: چگونه؟ فرمودند: لباس تميز بپوشد، خود را خوشبو كند، خانه اش را گچكاري كند، جلوي در حياط خود را جاروكند، حتي روشن كردن چراغ قبل از غروب خورشيد فقر را مي برد و روزي را زياد مي كند.