سگ ها چقدر عمر مي كنند؟

سگ ها چقدر عمر مي كنند؟ طبق مطالعه اي كه در ماه آوريل سال 2022 انجام شد، نشان داد كه طول عمر سگ ممكن است به شدت به نژاد آن بستگي داشته باشد. دانشمندان با تجزيه و تحليل سن بيش از 30 هزار سگ كه بين سال هاي 2016 تا 2020 مرده اند، ميانگين اميد به زندگي 18 نژاد و نژادهاي مختلف در بريتانيا را محاسبه كردند. ميانگين اميد به زندگي اين سگ ها 11٫2 سال بود. با اين حال، طول عمر اين همراهان بر اساس نژاد متفاوت بود. دكتر دن اونيل (نويسنده ارشد اين مطالعه، دامپزشك و اپيدميولوژيست در اين مطالعه) مي گويد: ايجاد نژادها در حدود 150 سال پيش به پرورش دهندگان سگ اين امكان را داد تا بتوانيم بدن سگ ها را مطابق با هوس ها و خواسته هاي خود تغيير دهيم. او خاطرنشان مي كند با توجه به اينكه بسياري از اين سگ ها ديگر كاركردي مانند گله داري يا بازيابي يا نگهباني نداشتند، «داشتن وضعيت سلامتي خوب ديگر يك محدوديت براي ايجاد نژادهاي جديد به شمار نمي رفت». پژوهشگران دريافتند كه سگ هاي كوچك عمر طولاني تري نسبت به سگ هاي بزرگتر داشتند. اونيل اظهار مي دارد: «مزيت اميد به زندگي براي سگ هاي كوچك، برخلاف قوانين اساسي اميد به زندگي در ميان گونه هاي موجود در دنياي طبيعي است؛ يعني جايي كه گونه هاي كوچك تر معمولاً عمر كوتاه تري نسبت به گونه هاي بزرگ تر دارند.» يك موش ممكن است انتظار داشته باشد يك تا دو سال زندگي كند، در حالي كه يك فيل ممكن است انتظار داشته باشد 60 تا 70 سال زندگي كند. البته برخي از تحقيقات ديگر نيز نشان مي دهند كه اين روند كلي مرتبط با اندازه در طول عمر كه در بين گونه ها مشاهده مي شود، ممكن است هميشه در يك گونه وجود نداشته باشد؛ براي مثال، در حالي كه يك مطالعه در سال 2019 نشان داد كه زنان بزرگتر ممكن است طولاني تر از زنان كوچكتر عمر كنند، اين مورد ممكن است براي مردان صادق نباشد. نمي توان گفت كه سگ هاي كوچك بيشتر عمر مي كنند؛ بلكه توضيح بهتر اين است كه نژادهاي بزرگتر عمر كوتاه تري دارند. به گفته اونيل، ممكن است اصلاح نژاد منجر به ايجاد نژادهاي بزرگي شده باشد كه در مقايسه با پيشينيان خود بسيار سريع رشد مي كنند كه به نوبهٔ خود باعث ايجاد بيماري هاي زودرس مانند استئوآرتريت و سرطان مي شوند. علاوه بر اين و به گفته اونيل، مرگ 90 درصد از سگ ها در بريتانيا شامل اتانازي مي شود، بنابراين طول عمر آنها «به شدت تحت تأثير تصميم گيري انسان است». او خاطرنشان مي كند كه ممكن است مراقبت از سگ هاي بزرگ تر با مشكلات حركتي، نسبت به مراقبت از سگ هاي كوچك تر مشكل تر باشد. همچنين ممكن است هزينه هاي مربوط به درمان هاي پزشكي براي سگ هاي بزرگ تر از سگ هاي كوچك تر با افزايش سن، افزايش پيدا كنند. دانشمندان همچنين دريافتند كه اميد به زندگي سگ هاي دورگه 11٫8 سال است كه حدود 6 ماه بيشتر از ميانگين كل گروه است. اونيل مي گويد اين مورد با تحقيقات قبلي، مطابقت دارد و نشان مي دهد هيبريدها اغلب سالم تر از نژادهاي خالص هستند. سگ هاي ماده نيز معمولاً طولاني تر از سگ هاي نر زندگي مي كنند، اگرچه اين موضوع در بين نژادها متفاوت است. عقيم سازي سگ نيز به طور بالقوه با اميد به زندگي طولاني تر مرتبط است، احتمالاً به اين دليل كه اغلب با مسئوليت قوي تر مالك و مراقبت بهتر همراه خواهد بود و همچنين شايد به اين دليل كه ممكن است تعدادي از مشكلات سلامت مرتبط با اندام هاي توليد مثل و هورمون ها مانند تومورها كاهش پيدا كنند يا از بين بروند. در مجموع، دانشمندان دريافتند كه تريرهاي جك راسل با 12٫7 سال، بيشترين اميد به زندگي را داشتند، در حالي كه بولداگ هاي فرانسوي با 4٫5 سال، كمترين اميد به زندگي را دارا بودند. اونيل مي گويد: «متاسفانه، با اينكه بسياري از نژادها (مثل لابرادور رتريور) شكل بدني سالمي داشتند، اما چندين نژاد ديگر مسيري به سمت شكل هاي شديد يا اغراق آميز بدني را دنبال مي كردند - به عنوان مثال، بولداگ انگليسي. او گفت كه بلافاصله پس از ايجاد اين تفاوت هاي فيزيكي عمده، «مشكلات جدي سلامتي مرتبط با اين فرم هاي بدني شديد آشكار شد». اونيل بيان مي كند كه سگ هاي جك راسل ممكن است بيشتر از ساير نژادها عمر كنند، زيرا سگ هاي كوچكتر عمر طولاني تري دارند. علاوه بر اين، آنها براي داشتن شكل بدن غيرعادي كه ممكن است سلامت كلي آنها را محدود كند، پرورش داده نشده اند. اونيل اظهار مي دارد: «اين سگ هاي كوچك به گونه اي پرورش داده شده اند كه سرسخت باشند و توانسته اند از عدم محدوديت براي مطابقت با استانداردهاي نژادي از پيش تعريف شده بهره مند شوند. در اصل، اينها كهن الگوي يك سگ كوچك و همراه خانواده سالم هستند». اونيل در ادامه مي گويد: «سگ هاي ديگر با اميد به زندگي طولاني نيز داراي شكل بدني مشابه گونه هاي وحشي نزديك مانند گرگ، كايوت و روباه هستند كه نيروهاي تكاملي احتمالاً آنها را براي بقا و سلامت بهينه كرده اند. به عنوان مثال، ميانگين اميد به زندگي براي تريرهاي يوركشاير 12٫5 سال، براي كاليز 12٫1 سال و براي اسپرينگر اسپانيل 11٫9 سال بود. در مقابل، نژادهاي مشابه بولداگ فرانسوي نيز همچون همين نژاد اغلب عمر كوتاهي دارند. ميانگين اميد به زندگي براي بولداگ هاي انگليسي 7٫4 سال، براي پاگ ها 7٫7 سال و براي بولداگ هاي آمريكايي 7٫8 سال بود. گفتني است كه تحقيقات قبلي نشان مي داد كه اين نژادها مستعد ابتلا به تعدادي از اختلالات سلامتي جدي هستند كه اغلب با ويژگي هاي فيزيكي آنها مانند پوزه كوتاه يا سر بزرگ آنها مرتبط است. اين بيماري ها شامل درماتيت چين هاي پوستي، مشكلات تنفسي، زخم چشم، چشم گيلاسي، مشكل زايمان، سر خوردن كاسه زانو، بيماري مفصل آرنج و گرمازدگي است. اونيل مي افزايد: «بسياري از اين اختلالات زندگي را محدود مي كنند، زيرا يا مستقيماً منجر به مرگ زودهنگام در اين سگ ها مي شوند يا اينكه صاحبان آنها به دلايلي اتانازي را انتخاب مي كنند». يك روش متداول براي حدس زدن طول عمر سگ ها استفاده از فرمول «سن سگ» است - يعني ضرب كردن سن آنها در عدد هفت تا بتوان مقايسه اي با سن انسان داشت. اما كار پژوهشي اخير اونيل و همكارانش نشان مي دهد كه چنين مفهومي ديگر چندان كارساز نيست. با توجه به تنوع گسترده در اميد به زندگي در بين نژادها، يك رويكرد جايگزين ايجاد مفهومي از سن سگ در هر نژاد است. اين مورد احتمالاً بسيار بيشتر مي تواند دقيق باشد.