چرا هيچ لبخندي در عكس هاي قديمي نمي بينيم؟

چرا هيچ لبخندي در عكس هاي قديمي نمي بينيم؟ به گزارش سيتنا، چندين نظريه وجود دارد كه چرا ديدن تصوير يك لبخند در عكس هاي قديمي اينقدر نادر است؟ در اين مقاله به بررسي دلايل اين موضوع و بحث در مورد تاريخچه لبخند زدن در عكس ها مي پردازيم. تصوير كليدر طول زمان تئوري هاي زيادي در مورد اين موضوع وجود داشته كه چرا در عكس هاي قديمي مردم لبخند نمي زدند. برخي از عكس هاي اوليه در اواخر دهه 1820 گرفته شده اند؛ اين كار در آن زمان كاري مدرن محسوب مي شد و بعنوان يك فعاليت هنري و اجتماعي تلقي مي شده است. همچنين از تصاوير به عنوان ابزاري براي ارتباط و مستندسازي استفاده مي شد. عكاسي در روزهاي اوليه خود روندي كند داشت و به تلاش زيادي نياز داشت، اين كار در درجه اول بر كساني كه در عكس بودند تاثير مي گذاشت. جدي بودن در عكس هاي پرترهعكسهاي اوليه اغلب پرتره بودند. عكس هاي پرتره قرار بود كه سوژه را طبيعي و جدي ثبت كنند. اين نظريه تا دهه هاي 1920 و 1930 و زماني كه كم كم لبخند زدن وارد عكس ها شد ادامه داشت. اما همچنان اين پرسش باقي مي ماند كه چه چيزي تغيير كرد؟ نظريه هاي بسيار در مورد جدي بودن در عكس هادر دوران مدرن اگر كسي را ببينيم كه در عكس لبخند نمي زند، ممكن است فكر كنيم كه خوشحال نيست. اما هميشه اينطور نبوده است. نظريه هاي متعددي وجود دارد كه چرا مردم در گذشته از لبخند زدن خودداري مي كردند. يك نظريه اين است كه مردم فكر مي كردند كه دندان هايشان زيبا نيست و نمي خواستند آنها را نمايش دهند. بسياري اين نظريه را معتبرترين نظريه مي دانند، زيرا به طور كلي مردم در گذشته دندان هاي وحشتناكي در مقايسه با استاندارهاي امروزي داشتند. با اينحال اين نظريه اغلب رد مي شود، زيرا از آنجايي كه همه مردم دندان هاي وحشتناكي داشتند، بنابراين زياد مهم نبود كه دندان ها چطور بنظر برسند. با اين حال برخي بر اين عقيده هستند كه با وجودي كه داشتن دندان هاي بد موضوعي عادي بوده، اما اين بدان معنا نيست كه آنها از اين موضوع راضي بوده باشند. آنگوس ترامبل، مدير گالري ملي پرتره در كانبرا، استراليا، به اين موضوع اشاره مي كند كه حرفه اي شدن صنعت دندانپزشكي، سنت لبخند زدن را به عكس ها آورد. يك نظريه محبوب اين است كه عكاسان اوليه به سادگي نمي توانستند لبخند افراد را در يك عكس ثبت كنند. علت آن زمان نوردهي طولاني لازم براي گرفتن عكس بود. در اوايل دهه 1800، نور دهي براي ثبت يك عكس مي توانست تا بيش از 30 دقيقه طول بكشد. اين بدان معناست كه افرادي كه در عكس حضور داشتند بايد براي اين مدت طولاني بدون حركت باقي مي ماندند، و اين كار لبخند زدن را دشوار مي كرد. اغلب در اين موقعيت، افراد راحت ترين ژست و حالت چهره را براي عكاسي انتخاب مي كردند. با اين حال به نظر نمي رسد كه اين موضوع چندان درست باشد، زيرا در دهه 1860 زمان نوردهي در عكاسي به طور قابل ملاحظه اي كاهش پيدا كرد و به چند ثانيه كاهش يافت. با معرفي فيلم هاي رولي عكاسي توسط جورج ايستمن در سال 1885، و بهبود كيفيت و كارايي طراحي دوربين هاي جديد و مواد عكاسي، پيشرفت زيادي در صنعت عكاسي ايجاد شد. بنابراين اگر اين فنآوري تا دهه 1860 پيشرفت كرده بود، چرا مردم هنوز از لبخند زدن در عكس هايشان اجتناب مي كردند؟ كريستينا كوچميدوو، پروفسوري كه بر روي فرهنگ و ارتباطات مردمي مطالعه مي كند، با موضوع فنآوري موافق نيست و مي گويد كه لبخند زدن در مقابل دوربين براي افراد طبيعي نيست. برخي ديگر از متخصصان معتقدند كه عكاسي و نقاشي پرتره، اشكالي از هنر هستند و آداب و رسوم آن دوران بر اين بود كه لبخند زدن براي پرتره نامناسب است. علاوه بر اين، احتمالا پوزخند زدن ژستي غيرجذاب بود و فقدان كمال و دلفريبي يا حتي پيچيدگي افراد را به تصوير مي كشيد. نظريه پيچيده بودن يا دلفريبي زماني مطرح مي شود كه در نظر مي گيريم عكاسي در اواسط دهه 1800 در دسترس همه نبود. عكاسي كاري تجملاتي بود كه همه از عهده هزينه آن بر نمي آمدند. بنابراين محتمل است كساني كه عكس مي گرفتند، بخواهند متفكر و جدي به نظر برسند. اما از طرفي ديگر، آن دسته از مردم عادي كه مي توانستند عكس بگيرند نيز لبخند نمي زدند. زيرا به احتمال زياد اين تنها فرصت آنها براي گرفتن عكس بوده و آنها مي خواستند به بهترين شكل به نظر برسند. اغلب، لبخند زدن به عنوان نشانه اي از غير رسمي و غير حرفه اي بودن محسوب مي شد. لبخندهايي كه شبيه به خنديدن بود به همراه جنون و مستي بود؛ اين يك نگرش معمول در مورد لبخند زدن در عكس ها بود. عكس به عنوان تصوير ثبت شده از يك شخص بايد تصوير واقعي از او را نشان دهد. به طور خلاصه، لبخند زدن اغلب مصنوعي و كاري ساختگي تلقي مي شد، و در نتيجه عكاسان در اين نوع عكس ها از آن استفاده نمي كردند. لبخند زدن نوعي بي وقاري در عكس بود. محتمل ترين دليل براي لبخند نزدن در عكس هاي قديميدر حالي كه نظريه هاي زيادي در اين باره وجود دارد كه چرا مردم در عكس هاي قديمي از لبخند زدن اجتناب مي كردند، اما محتمل ترين توضيح اين است كه آنها لبخند زدن در عكس را كاري بي پرستيژ و بي كلاس تلقي مي كردند. سوژه اين عكس ها معمولا افراد ثروتمند و برخي از شهروندان طبقه متوسط بودند كه مي خواستند حالت مرموز بودنشان حفظ شود. در نتيجه عكس ها، مانند آثار هنري شخصي و نقاشي هاي پرتره گران قيمت بودند. بر اساس اين نظريه، اين روند تا اوايل دهه 1900 كه مردم از هر طبقه اجتماعي شروع به عكس گرفتن كردند، ادامه داشت. در اين زمان با توجه به اينكه داشتن دوربين فراگيرتر شد، لبخندها نيز به عكسها راه پيدا كردند. اين تئوري با اين حقيقت نيز همراه است كه از آنجايي كه تهيه دوربين مقرون به صرفه تر شد، عكس هاي فوري رواج بيشتري پيدا كردند. و در اين نوع عكسها، گاهي افراد در حالت لبخند زدن يا خنديدن بودند كه از آنها عكس گرفته مي شد. و به اين ترتيب قبح خنديدن در عكس ها كم كم از بين رفت. انقلاب لبخنددر اواخر دهه 1800 و اوايل 1900، ديدگاه مردم نسبت به عكس ها تغيير پيدا كرد. آنها كم كم عكس را به عنوان تصويري از ثبت يك لحظه مي ديدند و نه يك پرتره رسمي. اين تغيير در نگرش احتمالا همان چيزي است كه باعث شد در هنگام عكس گرفتن راحت تر لبخند بزنند. عكاسي آماتور و هنري نيز در اين دوره بسيار رايج بود و افرادي كه عكس مي گرفتند انتظارات و ايده هاي جديد در مورد اينكه چگونه مي خواهند به ياد آورده شوند را وارد عكاسي كردند. در جنگ جهاني دوم، لبخند زدن در عكسها به يك امر عادي تبديل شده بود. بنابراين با پيشرفت فنآوري، مردم مي توانستند لبخند بزنند و طولي نكشيد كه نگرش هاي اجتماعي در اين مورد تغيير كرد و ما خيلي زود لبخندهاي بيشتري در عكس ها مي ديديم. لبخند زدن در عكس هاي قديميامروزه عكس گرفتن به گونه اي به طبيعت دوم ما تبديل شده و اصلا به اين فكر نمي كنيم كه آيا بايد لبخند بزنيم يا خير. وقتي يك دوربين بيرون مي آيد، واكنش طبيعي ما اين است كه لبخند بزنيم، اما هميشه اينطور نبوده است. دفعه بعد كه به يك عكس قديمي نگاه مي كنيد، لحظه اي درنگ كنيد و به اين فكر كنيد كه چرا افراد در آن عكس لبخند نمي زنند. احتمالات اينها هستند: آنها سعي دارند با اينكار سلامت عقل، وقار و مرموز بودن خود را در عكس نشان داده و حفظ كنند.