تهران- ايرنا- رئيس انجمن علمي تخصصي باروري و ناباروري ايران و رئيس انجمن علمي جنين شناسي و بيولوژي توليد مثل ايران با اشاره به وجود حدود 3 تا 3.5 ميليون نفر جمعيت نابارور در كشور و ثبت تنها 7 تا 8 هزار تولد سالانه، حاصل از درمان هاي تخصصي، خاطرنشان كرد: اين آمار نشان دهنده يك عدم تناسب و نيازمند مداخله فوري سياستگذاران است.
به گزارش ايرنا از دانشگاه علوم پزشكي تهران، حميد چوبينه روز چهارشنبه در آيين افتتاحيه در بيست وهفتمين همايش بين المللي پزشكي توليد مثل ضمن تبيين جايگاه راهبردي ايران در توليد علم اين حوزه، اظهار كرد: با وجود تمايل زوجين نابارور به فرزندآوري، خروجي درمانيِ سيستم به گونه اي است كه سهم ناچيزي در نرخ مواليد كشور دارد. اين تناقض آماري بايد به عنوان يك چالش اصلي توسط اساتيد و پژوهشگران ريشه يابي شود.
وي خاطرنشان كرد: پيشرفت هاي خيره كننده علمي كشور، محصول تلاش هاي بي وقفه اساتيد و پژوهشگران برجسته ماست؛ اما نبايد فراموش كرد كه صرفِ كسب دانش برتر، غايت نهايي نيست، بلكه هدف اصلي، انتقال اين دانش از پژوهش به بالين بيمار و در نهايت به كانون خانواده ها است.
وي با نگاهي انتقادي به چرخه علم به خدمت، بر وجود يك شكاف عميق تأكيد كرد و افزود: توليد دانش، زماني به معناي واقعي موفقيت آميز است كه سلامت جامعه را تضمين كند؛ در غير اين صورت، ما با يك شكاف ملموس در زنجيره خدمات سلامت روبرو هستيم.
آمارهاي نگران كننده؛ لزوم بازنگري در سياست هاي جمعيتي
رئيس انجمن علمي تخصصي باروري و ناباروري ايران، با استناد به تحليل هاي آماري و اظهارات اخير محمدرضا ظفرقندي، وزير بهداشت، درمان و آموزش پزشكي، نسبت به وضعيت بهره وري در درمان ناباروري هشدار داد.
عدالت در دسترسي؛ كميت مراكز در برابر كيفيت دسترسي
وي با اشاره به توسعه كمي مراكز درمان ناباروري كه طي چهار سال اخير به حدود 160 مركز رسيده است، اين توسعه را گامي مثبت اما ناكافي دانست و با طرح پرسش هايي راهبردي به مقامات عالي وزارت بهداشت و انجمن هاي علمي، بر لزوم بررسي كيفيت خدمات تأكيد كرد كه آيا گسترش مراكز درماني توانسته است دسترسي عادلانه و آسان را براي تمامي اقشار، به ويژه در مناطق كم برخوردار، فراهم كند؟ و يا آيا ظرفيت عملياتي اين مراكز با حجم واقعي نيازِ 3.5 ميليون نفر از جمعيت هدف همخواني دارد؟
ضرورت نگاه فرابخشي به بحران خاموش و جهاني فرزندآوري
عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشكي تهران، در بخشي ديگر از سخنان خود، بحران فرزندآوري را مسئله اي فراتر از چالش هاي صرفاً پزشكي دانست و آن را بحران هويتي و اجتماعي توصيف كرد.
وي تأكيد كرد: اين چالش نيازمند هم افزايي ميان متخصصان علوم پزشكي و جامعه شناسان است. پژوهشگران حوزه علوم اجتماعي بايد در كنار تيم هاي پزشكي به تحليل ريشه اي ابعاد اين بحران بپردازند تا راهكارهاي جامعي براي مقابله با اين روند جهاني در كشور ارائه شود.
رسالت علمي در خدمت به مردم
وي بر نقش محوري كنگره هاي علمي در ايجاد بسترهاي هم افزايي علمي تأكيد كرد و گفت: رسالت نهايي ما، تبديل دستاوردهاي علمي به ابزاري قدرتمند براي خدمت رساني به مردم است. تنها با هم افزايي مستمر ميان مراكز پژوهشي، دانشگاهي و انجمن هاي علمي مي توان از چالش هاي فعلي عبور كرد و به پيشرفت هاي پايدار در حوزه سلامت و حوزه حياتي توليد مثل دست يافت.