سلب مسئوليت: ديجياتو صرفا نمايش دهنده اين متن تبليغاتي است و تحريريه مسئوليتي درباره محتواي آن ندارد.
وقتي صحبت از ذخيره سازي آب خانگي يا صنعتي مي شود، خيلي از ما فكر مي كنيم انتخاب يك مخزن، تصميمي ساده و بدون پيچيدگي است؛ كافي است چند مدل را كنار هم بگذاريم و ارزان ترين يا در دسترس ترين گزينه را انتخاب كنيم. اما واقعيت اين است كه همين تصميم به ظاهر ساده، اگر بدون بررسي فني گرفته شود، مي تواند به نشتي، فساد آب، هزينه هاي تعمير و حتي جا به جايي مجدد مخزن ختم شود. مشكل از جايي شروع مي شود كه خريدار بدون شناخت كافي از جنس، ظرفيت، محل نصب و استاندارد ساخت، سراغ اولين گزينه پيش رو مي رود. راه حل، شناخت دقيق معيارهايي است كه كيفيت واقعي يك مخزن آب پلاستيكي را مشخص مي كنند از تراكم پلي اتيلن گرفته تا نوع درپوش و ضخامت بدنه و اقدام درست هم چيزي نيست جز اختصاص چند دقيقه به بررسي اين معيارها پيش از هر خريدي. در ادامه به پنج اشتباهي مي پردازيم كه بيشترين آسيب مالي و فني را براي خريداران مخزن آب رقم مي زنند.
اشتباه اول: ناديده گرفتن جنس و درجه پليمر مصرفيبسياري از خريداران وقتي صحبت از خريد مخزن آب مي شود، تنها به رنگ و ظاهر مخزن توجه مي كنند و از پرسيدن درباره نوع پليمر به كار رفته صرف نظر مي كنند. مخازن پلي اتيلني كه از گريد غذايي و مقاوم در برابر اشعه فرابنفش ساخته نشده باشند، در تماس طولاني مدت با نور خورشيد ترد و شكننده مي شوند. نتيجه اين غفلت معمولاً بعد از يكي دو فصل تابستان خودش را نشان مي دهد ترك هاي مويي كه به مرور به نشتي تبديل مي شوند.
چرا اين نكته فني اهميت دارد؟
تراكم و درجه پليمر، مستقيماً روي عمر مفيد مخزن اثر مي گذارد. استانداردهاي بين المللي ساخت لوله و مخازن پلي اتيلني، معمولاً بر پايه دسته بندي هاي شناخته شده اي مثل PE80 و PE100 تعريف مي شوند كه هركدام مقاومت متفاوتي در برابر فشار و پير شدگي دارند. سازمان هاي بين المللي فعال در حوزه لوله و اتصالات پلي اتيلني بارها تأكيد كرده اند كه انتخاب گريد مناسب پليمر، مهم ترين عامل تعيين كننده طول عمر واقعي محصولات پلاستيكي در معرض هواي آزاد است؛ نكته اي كه در بازار داخلي كمتر به آن پرداخته مي شود.
اشتباه دوم: محاسبه نادرست ظرفيت مورد نيازاشتباه رايج ديگر، تخمين احساسي ظرفيت است. خيلي ها بر اساس حدس يا مقايسه با خانه همسايه، مخزني كوچك تر يا بزرگ تر از نياز واقعي خانوار مي خرند. مخزن كوچك يعني قطعي مكرر آب در ساعات پرمصرف، و مخزن بزرگ تر از نياز يعني هزينه اضافه براي فضا، سازه نگهدارنده و حتي زمان ماندگاري آب كه مي تواند كيفيت آن را تحت تأثير قرار دهد. محاسبه درست بايد بر اساس تعداد نفرات خانوار، الگوي مصرف روزانه و پايداري تأمين آب شهري صورت بگيرد، نه صرفاً بر اساس بودجه لحظه اي.
اشتباه سوم: بي توجهي به محل و نوع نصب و اينكه بعد از خريد دنبال جا بگرديد!اين اشتباه شايد ساده به نظر برسد، اما يكي از دردسر ساز ترين موارد هنگام خريد مخزن است.
مخزن قرار است كجا نصب شود؟ پشت بام، پاركينگ، موتورخانه، زيرزمين يا فضاي بيروني؟ ارتفاع محل چقدر است؟ مسير انتقال مخزن تا محل نصب مناسب است؟ در ورودي ساختمان يا راه پله امكان عبور مخزن را فراهم مي كند؟
پاسخ اين سؤال ها مي تواند حتي شكل مناسب مخزن را مشخص كند.
براي مثال، در فضاهايي كه ارتفاع محدود است، استفاده از مخازن افقي مي تواند انتخاب مناسب تري باشد. در مقابل، زماني كه فضاي نصب محدوديت عرضي دارد و ارتفاع بيشتري در اختيار است، مدل هاي عمودي مي توانند فضاي كمتري روي سطح زمين اشغال كنند.
بنابراين انتخاب بين مخزن افقي و عمودي فقط يك موضوع ظاهري نيست ابعاد محل نصب، مسير دسترسي و شرايط قرارگيري مخزن بايد همزمان بررسي شوند.
يك نكته مهم ديگر هم وجود دارد: اگر مخزن قرار است روي پشت بام يا يك سازه نصب شود، وزن مخزن پس از پر شدن با آب را نبايد ناديده گرفت. هر 1000 ليتر آب تقريباً يك تن وزن دارد. بنابراين براي مخازن بزرگ، محل استقرار و تحمل بار سازه بايد پيش از نصب بررسي شود.
نقش مقررات ملي ساختمان
براي نصب مخازن با حجم بالا، به ويژه روي بام يا سازه هاي ارتفاع دار، بررسي ضوابط فني مرتبط با بارگذاري سازه ضروري است. سازمان نظام مهندسي ساختمان و مقررات ملي ساختمان، الزاماتي براي محاسبه بار مرده و بار زنده تعريف كرده اند كه مخزن پر از آب هم بايد در آن ها لحاظ شود غفلت از اين محاسبات، يكي از دلايل اصلي آسيب هاي سازه اي گزارش شده در ساختمان هاي مسكوني است.
اشتباه چهارم: چشم پوشي از استاندارد درپوش و اتصالاتدرپوش، شير تخليه و محل ورودي و خروجي مخزن، اجزايي هستند كه كمتر مورد توجه خريدار قرار مي گيرند، در حالي كه نقش كليدي در جلوگيري از ورود آلودگي، حشرات و نور مستقيم دارند. درپوش هاي بي كيفيت يا فاقد آب بندي مناسب، مسير ورود گرد و غبار و حتي رشد جلبك در آب را باز مي گذارند. يك شركت اروپايي فعال در توليد مواد پليمري صنعتي در گزارشي درباره استانداردهاي ساخت مخازن ذخيره آب اشاره كرده بود كه كيفيت اتصالات و درزبندي، به همان اندازه جنس بدنه در تعيين عمر مفيد محصول اثرگذار است نكته اي كه در ارزيابي سطحي محصولات داخلي معمولاً ناديده گرفته مي شود.
اشتباه پنجم: تصميم گيري صرفاً بر مبناي قيمتشايد مهم ترين اشتباه، مقايسه گزينه ها تنها بر اساس قيمت باشد. دو مخزن با ظاهر و حجم مشابه، مي توانند از نظر ضخامت جداره، نوع مواد اوليه و فرآيند توليد تفاوت چشمگيري داشته باشند. قيمت پايين تر گاهي به معناي صرفه جويي در مواد اوليه يا حذف مراحل كنترل كيفيت است، چيزي كه در ظاهر محصول مشخص نيست اما در عملكرد بلند مدت خودش را نشان مي دهد. پيش از خريد مخزن آب، منطقي تر آن است كه گارانتي، سابقه توليدكننده و مستندات فني محصول هم در كنار قيمت بررسي شود.
قبل از تهيه مخزن آب اين 5 سؤال را از خودتان بپرسيداگر بخواهيم تمام اين نكات را به يك چك ليست كوتاه تبديل كنيم، پيش از انتخاب نهايي كافي است به پنج سؤال پاسخ دهيد:
1. آب قرار است براي چه مصرفي ذخيره شود؟
2. چه ظرفيتي واقعاً نياز دارم؟
3. مخزن دقيقاً كجا و با چه شرايطي نصب مي شود؟
4. چه شكلي براي اين فضا مناسب تر است؟ افقي يا عمودي؟
5. علاوه بر قيمت، كيفيت مواد اوليه، اتصالات و گارانتي را بررسي كرده ام؟
پاسخ دادن به همين پنج سؤال مي تواند بسياري از اشتباه هاي رايج را قبل از خريد برطرف كند.
جمع بندي
خريد مخزن آب، تصميمي است كه اثرش را سال ها بعد در قالب هزينه تعمير، جا به جايي يا حتي آسيب سازه اي مي بينيم. توجه به جنس پليمر، محاسبه درست ظرفيت، تطابق نوع مخزن با محل نصب، كيفيت اتصالات و نگاه فراتر از قيمت، پنج معياري هستند كه مي توانند از تبديل شدن يك خريد ساده به يك هزينه ناخواسته جلوگيري كنند. در نهايت، مشورت با كارشناسان فني و بررسي استانداردهاي صنعتي، هنوز مطمئن ترين راه براي انتخاب درست است.
