در هياهوي زندگي، گاهي انسان از مهم ترين حقيقت يعني خودش غافل مي شود؛ فرازي ناب از مناجات شعبانيه، دعوتي است براي مكث، بازگشت به خويشتن و دوباره پيدا كردن راه خدا.
به گزارش پايگاه فكر و فرهنگ مبلغ، مناجات، گفت وگويي صميمانه و بي واسطه ميان دل انسان و پروردگار است؛ يكي از قديمي ترين جلوه هاي معنويت در فرهنگ ديني و انساني كه در ميان هياهوي زندگي روزمره، فرصتي براي درنگ، آرامش و بازگشت به خويشتن فراهم مي كند.
بنابر روايت ايكنا، بسياري از عارفان، عالمان و چهره هاي برجسته معنوي، ژرف ترين تجربه هاي روحي و معنوي خود را در قالب دعا و مناجات به يادگار گذاشته اند؛ واژه هايي كه با گذشت زمان همچنان مي توانند تسكين دهنده خستگي هاي روح و چراغي براي يافتن مسير درست زندگي باشند.
در اين استوري موشن، فرازي ناب از مناجات شعبانيه با ترجمه سيدمهدي شجاعي را مرور مي كنيم؛ زمزمه اي كوتاه براي اينكه در شتاب و هياهوي زندگي امروز، لحظه اي مكث كنيم و سهمي از آرامش و ياد خدا را به دل خود بسپاريم.