مطالعه اي جديد در دانشگاه UNSW Sydney توضيح مي دهد كه توانايي خارق العاده ابرچهره شناس ها از يك الگوي ديداري خودكار سرچشمه مي گيرد. اين افراد هنگام مشاهده چهره هاي جديد، به طور طبيعي روي ويژگي هايي تمركز مي كنند كه بيشترين تمايز را ايجاد مي كند.
به گزارش ايتنا و به نقل از ساينس آلرت، پژوهشگران با استفاده از رهگيري حركت چشم، نگاه 37 ابرچهره شناس و 68 فرد عادي را هنگام بررسي تصاوير چهره ثبت كردند و تفاوت هاي بنيادي در نحوه رمزگذاري اوليه اطلاعات بصري را شناسايي كردند.
داده هاي به دست آمده به شبكه هاي عصبي عميق داده شد تا مشخص شود كدام الگوهاي بينايي بيشترين كارآيي را دارند. زماني كه الگوريتم ها از مسير نگاه ابرچهره شناس ها تغذيه شدند، توانايي بيشتري در تشخيص اينكه آيا دو چهره متعلق به يك فرد هستند نشان دادند. اين امر نشان مي دهد كه تفاوت ها در تشخيص چهره احتمالاً از نخستين مراحل پردازش بصري، يعني سطح رمزگذاري شبكيه، آغاز مي شود.
پژوهش قبلي همين تيم نيز نشان داده بود كه ابرچهره شناس ها چهره ها را مانند يك پازل به بخش هاي كوچك تقسيم مي كنند و سپس اين اجزا را به صورت تركيبي پردازش مي كنند؛ رويكردي كه نگاه سنتي مبتني بر بررسي كلي چهره را به چالش مي كشد.
نتايج جديد اين فرض را تقويت مي كند كه ابرچهره شناس ها نه تنها اطلاعات بيشتري جمع آوري نمي كنند، بلكه روي سرنخ هاي مؤثرتر تمركز دارند؛ چيزي شبيه به كاريكاتور كه ويژگي هاي متمايز را برجسته مي كند. اين يافته ها مي تواند راه را براي بهبود سامانه هاي تشخيص چهره هموار كند، هرچند پژوهشگران تأكيد دارند انسان ها همچنان برتري هايي مانند استفاده از نشانه هاي اجتماعي دارند.
شواهد ژنتيكي نيز نشان مي دهد اين مهارت ريشه اي زيستي دارد و منحصر به انسان نيست؛ زيرا پردازش هويت چهره در ديگر نخستي ها نيز نقش مهمي در تعاملات اجتماعي ايفا مي كند.