حفاظت از اطلاعات شخصي، يكي از مهم ترين اركان مديريت زندگي ديجيتال به شمار مي رود. افشاي اطلاعات حساس يا از دست رفتن داده ها مي تواند پيامدهايي مانند زيان مالي، سرقت هويت، كلاهبرداري و حتي تهديدهاي امنيتي به همراه داشته باشد. از سوي ديگر، از دست دادن عكس ها و ويدئوهاي خانوادگي، هرچند ممكن است خسارت مالي مستقيمي ايجاد نكند، اما از نظر عاطفي جبران ناپذير خواهد بود.
به همين دليل، بسياري از كاربران علاوه بر استفاده از ابزارهاي حفظ حريم خصوصي، در انتخاب ميان فضاي ذخيره سازي ابري و ذخيره سازي محلي نيز با اين پرسش مواجه هستند كه كدام گزينه امنيت بيشتري براي نگهداري اطلاعات شخصي فراهم مي كند.
واقعيت اين است كه پاسخ اين سؤال براي همه كاربران يكسان نيست. هر يك از اين روش ها مزايا و محدوديت هاي خاص خود را دارند و انتخاب نهايي به نوع داده ها، نيازهاي كاربر و ميزان ريسك پذيري او بستگي دارد.
به گزارش ايتنا و به نقل از BGR، برخي كاربران فضاي ذخيره سازي ابري را امن تر مي دانند، زيرا اين سرويس ها معمولاً به صورت خودكار از اطلاعات نسخه پشتيبان تهيه مي كنند و در صورت وقوع حوادثي مانند آتش سوزي، سرقت يا بلاياي طبيعي كه ممكن است تجهيزات فيزيكي را از بين ببرد، داده ها همچنان در دسترس خواهند بود. در مقابل، گروهي ديگر ترجيح مي دهند اطلاعات خود را تنها روي دستگاه هاي شخصي نگهداري كنند؛ زيرا اين روش را از نظر كنترل و حفظ حريم خصوصي مطمئن تر مي دانند.
در نهايت، اگر محدوديتي از نظر هزينه وجود نداشته باشد، كارشناسان استفاده هم زمان از فضاي ذخيره سازي ابري و محلي را بهترين راهكار براي محافظت از اطلاعات مي دانند. اين رويكرد كه با عنوان قانون 3-2-1 شناخته مي شود، توصيه مي كند كاربران از اطلاعات خود سه نسخه تهيه كنند، آنها را روي دست كم دو نوع رسانه متفاوت ذخيره كنند و يكي از نسخه ها نيز در مكاني خارج از محل اصلي، مانند فضاي ابري، نگهداري شود. در غير اين صورت، انتخاب ميان اين دو روش بايد بر اساس نيازها و تعريف هر فرد از امنيت اطلاعات انجام شود.
چالش هاي حريم خصوصي در فضاي ذخيره سازي ابري
فضاي ذخيره سازي ابري مزاياي متعددي از جمله دسترسي به فايل ها از هر مكان، همگام سازي ميان دستگاه ها و تهيه خودكار نسخه پشتيبان را در اختيار كاربران قرار مي دهد. همچنين نگهداري اطلاعات در مراكز داده خارج از محل، خطر از بين رفتن اطلاعات در اثر حوادثي مانند آتش سوزي يا بلاياي طبيعي را تا حد زيادي كاهش مي دهد.
با اين حال، برخي كاربران نسبت به سپردن اطلاعات شخصي خود به شركت هاي ارائه دهنده خدمات ابري ترديد دارند. نگراني هايي مانند ناكافي بودن تدابير امنيتي، ضعف در نظارت بر زيرساخت ها يا خطاهاي انساني مي تواند احتمال وقوع حملات سايبري و دسترسي غيرمجاز به اطلاعات را افزايش دهد. در صورتي كه يك ارائه دهنده خدمات ابري با نقض امنيتي مواجه شود، ممكن است شناسايي و مهار اين رخداد، در صورت نبود سامانه هاي نظارتي مناسب، مدت ها زمان ببرد.
از سوي ديگر، امنيت حساب كاربري نيز نقش تعيين كننده اي در حفاظت از اطلاعات دارد. استفاده از گذرواژه هاي ضعيف يا فعال نكردن احراز هويت چندمرحله اي (MFA)، از رايج ترين اشتباهاتي است كه كاربران مرتكب مي شوند و مي تواند راه را براي دسترسي مهاجمان به اطلاعات شخصي هموار كند. حتي اگر يك سرويس ابري از قابليت هاي امنيتي پيشرفته برخوردار باشد، پيچيدگي تنظيمات امنيتي ممكن است باعث شود برخي كاربران آنها را به درستي پيكربندي نكنند و در نتيجه سطح امنيت حساب خود را كاهش دهند.
محدوديت هاي ذخيره سازي روي هارد اكسترنال و فلش مموري
بسياري از كاربران براي نگهداري اطلاعات مهم خود همچنان به هاردديسك هاي اكسترنال يا حافظه هاي USB اعتماد دارند. اين دستگاه ها در صورت استفاده از رمزگذاري و تعيين گذرواژه، مي توانند از دسترسي افراد غيرمجاز به داده ها جلوگيري كنند؛ حتي اگر دستگاه به سرقت برود.
با اين حال، ذخيره سازي فيزيكي نيز بدون ريسك نيست. مهم ترين نقطه ضعف اين روش، احتمال خرابي سخت افزار در اثر استهلاك، استفاده مداوم يا افزايش عمر دستگاه است. در چنين شرايطي، امنيت اطلاعات به سلامت همان وسيله ذخيره سازي وابسته خواهد بود.
از سوي ديگر، همه تجهيزات ذخيره سازي پيش از خرابي علائم هشداردهنده از خود نشان نمي دهند. برخي هاردديسك ها پيش از از كار افتادن با كاهش سرعت يا ايجاد صداهاي غيرعادي هشدار مي دهند، اما برخي ديگر ممكن است بدون هيچ نشانه اي از كار بيفتند. به طور معمول، عمر مفيد يك هاردديسك اكسترنال حدود پنج سال برآورد مي شود، در حالي كه حافظه هاي USB در بسياري از موارد مي توانند بيش از 10 سال دوام داشته باشند. با اين حال، هيچ يك از اين تجهيزات مصون از خرابي نيستند.
در صورت از كار افتادن هاردديسك يا فلش مموري، بازيابي اطلاعات ممكن است امكان پذير باشد، اما اين فرايند معمولاً هزينه بر، زمان بر و بدون تضمين موفقيت است. به همين دليل، كارشناسان توصيه مي كنند كاربران علاوه بر نگهداري اطلاعات روي تجهيزات محلي، يك نسخه پشتيبان نيز در فضاي ذخيره سازي ابري داشته باشند تا با اجراي قانون 3-2-1، خطر از دست رفتن دائمي اطلاعات به حداقل برسد.